25 lat gwarancji producenta Gwarancja współczynnika U Gwarancja ukończenia Gwarancja oszczędności energii Gwarancja dofinansowania

NANO.WIKI

Zrozumieć fizykę. Potwierdzić pomiarami.

Powłoka o grubości około jednego milimetra jako ochrona cieplna brzmi na początku nietypowo. Dlatego nie chcemy wymagać, by po prostu nam uwierzono. NANO.WIKI wyjaśnia właściwości fizyczne systemu, pokazuje odpowiadające im dowody techniczne i ujawnia, co rzeczywiście zmierzono na kompletnych przegrodach.

Przecięta pusta ceramiczna nanosfera pośród innych sfer: promieniowanie cieplne jest odbijane na powierzchni, a przewodzenie ciepła pokonuje dłuższą drogę wokół pustych przestrzeni.
  1. 01 Krótko wyjaśnione Co się dzieje?
  2. 02 Zrozumieć fizykę Dlaczego to może działać?
  3. 03 Pomiary potwierdzają Co rzeczywiście wykazano?

Krótko wyjaśnione

Ciepło przemieszcza się na elewacji trzema drogami. Nanoizolacja elewacji przeciwstawia się każdej z nich — w trzech różnych miejscach. Nie ma więc jednej bariery, lecz trzy.

  1. 1

    Słońce pada na ścianę

    Latem promieniowanie słoneczne pada na elewację. Zwykła powierzchnia pochłania jego dużą część i nagrzewa się; to ciepło wędruje następnie dalej do wnętrza. Warstwa wierzchnia odbija większość promieniowania, zanim zostanie ono w ogóle pochłonięte.

    Barierą jest tutaj sama powierzchnia. Energii słonecznej, która zostaje odbita, nie trzeba w ogóle izolować.

  2. 2

    Ściana oddaje ciepło

    Każda powierzchnia cieplejsza od otoczenia wypromieniowuje ciepło — bez wiatru i również po ciemku. Ile tego jest, zależy nie tylko od temperatury, lecz od właściwości powierzchni. Dla powierzchni zewnętrznej nanoizolacji elewacji podawana jest pod tym względem nietypowo niska wartość.

    Barierą znów jest powierzchnia, tylko w drugą stronę: wypromieniowuje mniej niż wiele typowych powierzchni elewacyjnych.

  3. 3

    Ciepło wędruje przez materiał

    W materiale litym cząstka przylega do cząstki. Ciepło przechodzi z jednej do drugiej krótką, ciągłą drogą — to przewodzenie ciepła. Powłoka nie jest lita: jest gęsto wypełniona pustymi kulkami ceramicznymi, a między nimi nie ma już ciągłego ciała stałego.

    Tutaj barierą nie jest powierzchnia, lecz objazd. Ciepło musi ominąć każdą pustą przestrzeń, niezliczoną ilość razy po kolei. Droga staje się dłuższa — i węższa.

Trzy drogi, trzy miejsca — i żadne z nich nie jest grubą warstwą. Właśnie dlatego działania nie da się odczytać z grubości.

Zrozumieć fizykę

Dwa miejsca, w których system działa

Na powierzchni chodzi o promieniowanie, i to o dwa zakresy, które bywają mylone. Słońce promieniuje krótkofalowo; warstwa wierzchnia odbija jego wysoki udział — opisuje to całkowite odbicie promieniowania słonecznego. Ciepła ściana promieniuje długofalowo; ile przy tym oddaje, opisuje emisyjność. Obie wartości dotyczą tej samej powierzchni, ale nie znaczą tego samego: wysokie odbicie nie mówi nic o emisyjności i odwrotnie.

W materiale chodzi o przewodzenie. Przewodzenie ciepła wymaga ciągłego kontaktu; tam, gdzie ciało stałe jest przerwane, krótka droga się urywa. Puste kulki ceramiczne w warstwie funkcjonalnej i wierzchniej są dokładnie tymi przerwami. Jak silne jest to w sumie, nie wynika z samej zasady — od tego są wielkości charakterystyczne producenta i pomiar na gotowej przegrodzie.

Nie porównywać grubości — badać działanie.

Klasyczne materiały izolacyjne uzyskują ochronę cieplną przede wszystkim dzięki wysokiemu oporowi cieplnemu stosunkowo grubej warstwy. Nanoizolacja elewacji jest innym systemem powłokowym. Decydujące nie jest więc pytanie, ile milimetrów odpowiada ilu centymetrom, lecz jaki efekt cieplny osiąga kompletna przegroda w zdefiniowanych warunkach.

A fizyka, która za tym stoi, nie jest nowa: bardzo małe pory wpływające na transport ciepła zamkniętego w nich gazu znane są z aerożelu. Niezwykle cienkie powierzchnie funkcjonalne zmieniające wymianę ciepła przez promieniowanie znane są ze szkła niskoemisyjnego. To, że łączny efekt powstaje ze współdziałania kilku elementów, znane jest z nowoczesnej szyby zespolonej.

Pomiary potwierdzają

Każdy obszar działania stoi sam za siebie: ze swoją wielkością charakterystyczną, swoim dowodem — i z tym, czego nie pokazuje.

01

Ograniczenie przewodzenia ciepła

Struktura materiału warstwy funkcjonalnej i wierzchniej ogranicza transport ciepła wewnątrz systemu powłokowego.

Udokumentowane

Obie warstwy powłoki zawierają ceramiczne ciała puste i są funkcjonalnymi elementami systemu — warstwa wierzchnia nie jest zwykłą warstwą ochronną. Warstwa funkcjonalna przejmuje większą część ograniczenia przewodzenia ciepła; warstwa wierzchnia uzupełnia to działanie i tworzy zarazem odbijającą, odporną na UV i warunki atmosferyczne powierzchnię zewnętrzną.

Wielkości charakterystyczne

  • λ 0,000120 W/(m·K) Warstwa funkcjonalna Źródło: Herstellererklärung – Wärmeleitfähigkeit (Lambda) je Schichttyp · Wersja 1.0, 10.07.2026 · Metoda: PN-EN 1745 Zobacz dowód →
  • λ 0,000416 W/(m·K) Warstwa wierzchnia Źródło: Herstellererklärung – Wärmeleitfähigkeit (Lambda) je Schichttyp · Wersja 1.0, 10.07.2026 · Metoda: PN-EN 1745 Zobacz dowód →

Co to pokazuje

  • Obie warstwy są cieplnie czynne.
  • Warstwa funkcjonalna ma silniejszy efekt ograniczania przewodzenia ciepła.
  • Producent podaje dla każdego typu warstwy odrębną systemową wartość lambda.

Czego nie pokazuje

  • Że każda przegroda osiąga tę samą wartość U.
  • Że wartości lambda są klasycznymi wartościami materiałowymi jednorodnego izolatora — producent podaje je jako wartości systemowe zależne od typu warstwy.
  • Że powłoka zastępuje określoną grubość systemu izolacyjnego.
02

Powierzchnia i promieniowanie cieplne

Powłoka zmienia właściwości promieniowania powierzchni zewnętrznej i wpływa tym samym na część wymiany ciepła z otoczeniem.

Częściowo udokumentowane

Na każdej powierzchni zewnętrznej elewacja wymienia ciepło z otoczeniem — przez ruch powietrza i przez promieniowanie cieplne. Ruch powietrza zależy przede wszystkim od wiatru i pogody; właściwości promieniowania natomiast zależą bezpośrednio od powierzchni. Dla nanoizolacji elewacji podawana jest niska emisyjność. Jej zachowanie wobec długofalowego promieniowania cieplnego różni się dzięki temu od wielu typowych powierzchni elewacyjnych.

Kwestia otwarta i wyraźnie nieprzypisywana: samodzielny, znaczący wpływ powłoki na ruch powietrza przy powierzchni nie został dotąd wykazany ilościowo. Udokumentowany jest udział promieniowania, nie całkowita wymiana ciepła na powierzchni.

Wielkości charakterystyczne

  • ε 0,08 Powierzchnia zewnętrzna Źródło: Technische Information für Energieberater Dowód nie jest jeszcze publicznie dostępny.

Co to pokazuje

  • Powierzchnia ma udokumentowaną, nietypowo niską emisyjność.
  • Zmienia to wymianę ciepła przez promieniowanie między elewacją a otoczeniem.

Czego nie pokazuje

  • Że powłoka wpływa na ruch powietrza przy elewacji.
  • Że całkowita wymiana ciepła na powierzchni spada o określoną część.
  • Że emisyjność to to samo co odbicie promieniowania słonecznego — to dwa różne zakresy promieniowania.
03

Odbijanie energii słonecznej

Powierzchnia zewnętrzna odbija wysoki udział padającego promieniowania słonecznego. Dzięki temu elewacja pochłania mniej energii słonecznej.

Udokumentowane

Gdy promieniowanie słoneczne pada na elewację, część zostaje odbita, a część pochłonięta przez powierzchnię. Pochłonięty udział ogrzewa elewację i może następnie zostać przekazany jako ciepło do przegrody. Warstwa wierzchnia odbija wysoki udział już na powierzchni — energia słoneczna, która w ogóle nie dociera do ściany, nie musi być też izolowana. Chodzi przy tym wyłącznie o energię słoneczną padającą z zewnątrz.

Wielkości charakterystyczne

  • TSR 92 % Warstwa wierzchnia Źródło: CE-Kennzeichnung PSC 250 T · Wersja 04/2026 · Metoda: Hotbox, TÜV-bestätigt Zobacz dowód →

Co to pokazuje

  • Wysoki udział padającego promieniowania słonecznego zostaje odbity.
  • Ogranicza to nagrzewanie się powierzchni elewacji przez słońce.
  • Ma to znaczenie przede wszystkim dla komfortu letniego.

Czego nie pokazuje

  • Że zatrzymywane jest 92 % ciepła budynku — wartość opisuje odbicie promieniowania słonecznego.
  • Że wynika z tego określone zapotrzebowanie na chłód lub ciepło.
  • Że wartość obowiązuje dla każdego odcienia — to jeszcze wymaga udokumentowania.
  • Że odbicie zmniejsza zimowe straty ciepła od wewnątrz na zewnątrz.
04

Łączne działanie na przegrodzie

Na rzeczywistej zabytkowej ścianie masywnej przez niemal dwanaście godzin stwierdzono bardzo niski przepływ ciepła.

Zmierzone na przegrodzie

Trzy obszary działania wyjaśniają, dlaczego powłoka może działać cieplnie. Decydujące jest jednak to, co dociera do gotowej ściany — a tego nie da się obliczyć przez dodanie poszczególnych właściwości. Podczas ciągłego pomiaru na zamieszkanej zabytkowej ścianie masywnej z powłoką o grubości około 0,5 mm zarejestrowano 42.978 zestawów danych w ciągu 11 h 57 min. W stabilnym oknie oceny od 01:15–03:15 ustalona wartość U wynosiła średnio 0,140 W/(m²K); w całej późniejszej fazie pomiaru 0,195 W/(m²K).

Wielkości charakterystyczne

  • U 0,140 W/(m²K) zabytkowa ściana masywna, okno pomiarowe 01:15–03:15 Źródło: In-situ-Messung PSC-U-2026-001, Testo 635-2 · Wersja 06./07.09.2026 · Metoda: In-situ-Ermittlung mit Testo 635-2 und U-Wert-Kit Zobacz dowód →

Co to pokazuje

  • Na badanej przegrodzie, w udokumentowanych warunkach, stwierdzono bardzo niski przepływ ciepła.
  • Wartość nie pochodzi z pojedynczego odczytu, lecz z pełnego przebiegu pomiaru.
  • Rozpoznany błąd pomiarowy na początku został udokumentowany i wyłączony z oceny.

Czego nie pokazuje

  • Że każda ściana z nanoizolacją osiąga tę wartość U — wartość dotyczy tej przegrody w tych warunkach.
  • Że pomiar zastępuje akredytowane badanie laboratoryjne lub ocenę nadzoru budowlanego.
  • Że wynika z tego zużycie energii budynku — dochodzą do tego użytkowanie, technika instalacyjna i klimat.

Przejrzystość jest częścią dowodu.

Dobrze udokumentowane

  • Cieplna funkcja obu warstw powłoki
  • Systemowe wartości lambda według typu warstwy
  • Emisyjność powierzchni zewnętrznej
  • Całkowite odbicie promieniowania słonecznego
  • Pomiar wartości U in situ na rzeczywistej przegrodzie

Nadal badane

  • Jaki udział w łącznym efekcie ma działanie powierzchni
  • Czy powłoka wpływa na ruch powietrza przy elewacji
  • Przenoszalność na inne konstrukcje ścian
  • Bezpośredni długoterminowy pomiar strumienia ciepła
  • Porównanie powierzchni pokrytej i niepokrytej w tych samych warunkach

NANO.WIKI rozwija się z każdym nowym pomiarem.

W przygotowaniu

Następny dowód: długoterminowy pomiar strumienia ciepła

Zimą 2026/27 łańcuch dowodowy ma zostać uzupełniony o bezpośredni pomiar długoterminowy. Planowane są ciągłe pomiary pokrytych powierzchni ścian oraz — o ile pozwala na to dany obiekt — równoległe pomiary referencyjne obszarów niepokrytych. Dane surowe, warunki pomiaru i ocena zostaną następnie opublikowane.

Nie zapowiadamy z góry, jaki będzie wynik. Mierzy się to, co się mierzy.

Dokumenty w oryginale

Ta strona wyjaśnia. Dokumenty, które za tym stoją — deklaracje właściwości użytkowych, deklaracje producenta, karty techniczne, raporty pomiarowe i dane surowe — znajdują się w całości w NANO.DOCS.

Otwórz NANO.DOCS Raport pomiarowy w PDF